Κουβέντα στην «αυλή» μας, με τον ηθοποιό Σπύρο Κατηφόρη, με αφορμή τη συμμετοχή του στην απολαυστική κωμωδία «Πίτσα MERCEDES» σε κείμενο της Κατερίνας Βαρδάκα (Κλήμη) και σε σκηνοθεσία του Δημήτρη Κοντοδήμου, στο Θέατρο Άβατον.
Ξεκινώντας την κουβέντα μας, θα ήθελα να πάμε μερικά χρόνια πίσω και να σας ρωτήσω, τι ήταν αυτό που σας ώθησε ν’ ασχοληθείτε με την υποκριτική;
Ξεκίνησα σε μια ερασιτεχνική ομάδα στην Πρέβεζα για να περνάω ποιοτικές ώρες και επειδή ήμουν ντροπαλός άνθρωπος ζητούσα να μου δίνουν μικρούς ρόλους. Σιγά-σιγά αγάπησα πολύ το θέατρο και έτσι έγινε η αρχή. Η αγάπη και η ζεστασιά του κοινού, η πειθαρχία πάνω στην σκηνή, το πάθος, το τρακ, η αγωνία, τα όμορφα σκηνικά, η συγκίνηση της εκάστοτε ερμηνείας ενός ρόλου όλα αυτά με οδήγησαν στην υποκριτική τέχνη.
Τι σημαίνει η λέξη «σανίδι» για εσάς και πόσο αγγίζει τον ψυχισμό σας το «χειροκρότημα» του θεατή;
Το σανίδι είναι «ιερό» για τον ηθοποιό. Πάνω σε αυτό δεν νιώθεις ποτέ μόνος. Είναι το σπίτι σου. Είναι το καταφύγιο σου εκεί που νιώθεις χαρά, λύπη, μοναξιά, ζεστασιά, ενέργεια, δύναμη. Πάνω στην σκηνή είσαι κάτι σαν ένας μικρός θεός. Το χειροκρότημα του κοινού σε αγκαλιάζει, αυτή είναι μια αμοιβή ανεκτίμητη για τον ηθοποιό. Είναι ένα φάρμακο για την ψυχή το σώμα και το πνεύμα του.
Τι σας έκανε να συμμετέχετε στην παράσταση «Πίτσα MERCEDES» & ποιος είναι ο ρόλος σας σε αυτή;
Μου άρεσε πολύ το έργο. Περνάει πολύ ενδιαφέροντα και σύγχρονα μηνύματα που προβληματίζουν και δίνουν τροφή για σκέψεις και προβληματισμούς τόσο στο κοινό, όσο και σε εμάς τους ηθοποιούς. Απολαμβάνεις μια όμορφη παράσταση που βλέπεις την αγάπη, την μοναξιά, την αποξένωση των ανθρώπων, την δυσκολία στις ανθρώπινες σχέσεις όμως στο τέλος το φως, φεύγεις από την παράσταση ξέροντας ότι όλα με αγάπη μπορούν να λύνονται. Ο ρόλος μου είναι του παπα-Ξενοφώντα.
Τι το διαφορετικό κατά τη γνώμη σας έχει αυτή η παράσταση, που την κάνει να ξεχωρίζει;
Είναι μια παράσταση δουλεμένη με μεράκι πολύ δουλειά, αγάπη και συλλογικότητα από όλους τους συντελεστές.
Ταυτίζεται η φιλοσοφία της παράστασης με το σήμερα;
Ναι πιστεύω ότι η φιλοσοφία της παράστασης ταυτίζεται απόλυτα με το σήμερα και σίγουρα θα μπορούσε να ήταν μια έκφραση της καθημερινότητας μας.
Ποιο μήνυμα – κάλεσμα, θα «στέλνατε» σ’ έναν υποψήφιο θεατή ώστε να δει την παράσταση;
Θα προέτρεπα τον θεατή να έρθει να δει την «Πίτσα MERCEDES» γιατί είναι μια όμορφη παράσταση που θα τον κάνει να γελάσει, να ξεχαστεί, να συγκινηθεί μα και να προβληματιστεί και να νιώσει πόσο όμορφη είναι η ζωή.
Θα σας δούμε και κάπου αλλού φέτος; Ποια είναι τα «άμεσα» σχέδιά σας;
Ελπίζω να υπάρξουν και άλλες όμορφες δουλειές. Όνειρο μου θα ήταν κάποια στιγμή να καταφέρω να παίξω και σε κάποιο σήριαλ γιατί μου αρέσει πολύ να πάρω και αυτή την εμπειρία της τηλεόρασης αλλά ακόμα και του κινηματογράφου.
Για τον aylogyros news και τον Παύλο Ανδριά
