Κουβέντα στην «αυλή» μας, με την ηθοποιό Κατερίνα Βαρδάκα (Κλήμη), με αφορμή τη συμμετοχή της στην απολαυστική κωμωδία «Πίτσα MERCEDES» σε δικό της κείμενο και σε σκηνοθεσία του Δημήτρη Κοντοδήμου, στο Θέατρο Άβατον

Ξεκινώντας την κουβέντα μας, θα ήθελα να πάμε μερικά χρόνια πίσω και να σας ρωτήσω, τι ήταν αυτό που σας ώθησε ν’ ασχοληθείτε με την υποκριτική;

Από μικρό παιδί θυμάμαι να παίρνω πόζες με τα ρούχα της μητέρας μου και να παίζω με τις φίλες μου διάφορα πράγματα. Την μεγάλη απόφαση να ξεκινήσω δραματική σχολή την πήρα μετά από μια παράσταση που είχα δει «Ένα καπέλο από ψάθα Ιταλίας». Μετά από λίγες μέρες γράφτηκα στο θέατρο Αλλαγών και μετά από έναν χρόνο έδωσα εξετάσεις στη δραματική.

Τι σημαίνει η λέξη «σανίδι» για εσάς και πόσο αγγίζει τον ψυχισμό σας το «χειροκρότημα» του θεατή;

Το σανίδι είναι το μεγάλο ταξίδι προς την Ιθάκη… Δεν με ενδιαφέρει ο τελικός προορισμός, αλλά το όνειρο που βιώνω στη διαδρομή αυτού του ταξιδιού. Το χειροκρότημα του θεατή απογειώνει την ψυχή μου στο απόλυτο του ονείρου μου.

Τι σας έκανε να συμμετέχετε στην παράσταση «Πίτσα MERCEDES» & ποιος είναι ο ρόλος σας σε αυτή;

Δεν γινόταν να μην συμμετέχω στην παράσταση γιατί το μικρόβιο της υποκριτικής μεγάλο όπως και το πάθος μου για το θέατρο. Ο ρόλος μου είναι υποτίθεται μιας χαζής σνομπ χήρας που δουλεύει σε ροζ γραμμές, αλλά που μόνο χαζή δεν είναι! Απεναντίας… Τα υπόλοιπα στη σκηνή.

Τι το διαφορετικό κατά τη γνώμη σας έχει αυτή η παράσταση, που την κάνει να ξεχωρίζει;

Η «Πίτσα MERCEDES» δένει με έναν ιδιαίτερο τρόπο ανθρώπους τόσο διαφορετικούς φαινομενικά, αλλά και τόσο ίδιους με κοινές ανάγκες, πάθη κι αδυναμίες συνθέτοντας ένα παζλ γέλιου και προβληματισμού. Οι ήρωες της «Πίτσας» καλούνται να δώσουν τον καλύτερο εαυτό τους μέσα από εναλλαγή συναισθήματος και σκέψης.

Ταυτίζεται η φιλοσοφία της παράστασης με το σήμερα;

Η παράσταση ταυτίζεται απόλυτα με το σήμερα, διακωμωδώντας την ζοφερή πραγματικότητα όλων μας. Μπορεί σήμερα οι ροζ γραμμές να έχουν αντικατασταθεί από άλλα μέσα επικοινωνίας, όμως αυτό δεν αλλάζει την αλήθεια της εποχής μας που είναι η αποξένωση των ανθρώπων.

Θα μπορούσε να ήταν μια έκφραση της καθημερινότητάς μας;

Και βέβαια θα μπορούσε. Η οθόνη αντικατέστησε την δια ζώσης επικοινωνία ξεχνώντας έτσι οι άνθρωποι να φλερτάρουν από κοντά την ζωή αλλά μέσα από ένα κινητό ή ένα τάμπλετ να βλέπουν σαν κινηματογραφική ταινία τα όνειρα τους και τα θέλω τους.

Ποιο μήνυμα – κάλεσμα, θα «στέλνατε» σ’ έναν υποψήφιο θεατή ώστε να δει την παράσταση;

Το μήνυμα είναι ένα… Έλα να γελάσεις. Αυτό λείπει από την ζωή μας. Το γέλιο που περνάει αβίαστα από τους ηθοποιούς στη δική του πραγματικότητα.

Για τον aylogyros news και τον Παύλο Ανδριά