Κουβέντα στην «αυλή» μας, με τον ηθοποιό Θωμά Ερνέστο Γερούλη, με αφορμή τη συμμετοχή του στην κωμωδία «Το μπάνιο» σε σκηνοθεσία του Μαξίμ Σπηλιώτη Γκοντορόζα, στο Θέατρο Αλκμήνη.

Ξεκινώντας την κουβέντα μας, θα ήθελα να πάμε μερικά χρόνια πίσω και να σας ρωτήσω, τι ήταν αυτό που σας ώθησε ν’ ασχοληθείτε με την υποκριτική;

Η υποκριτική για μένα δεν ήρθε ως μια ξαφνική απόφαση, αλλά ως μια συνειδητή απόφαση και εσωτερική ανάγκη. Πάντα είχα την περιέργεια να εξερευνήσω τις διαφορετικές πτυχές της ανθρώπινης φύσης. Από μικρή ηλικία με γοήτευε η ιδέα του να εξερευνάς κ να περπατάς στα παπούτσια κάποιου άλλου, να κατανοείς τα κίνητρά του και να μοιράζεσαι αυτή την αλήθεια με το κοινό. Η υποκριτική είναι ένας τρόπος να παραμένεις ζωντανός και σε διαρκή διάλογο με τον κόσμο γύρω σου.

Τι σημαίνει η λέξη «σανίδι» για εσάς και πόσο αγγίζει τον ψυχισμό σας το «χειροκρότημα» του θεατή;

Το σανίδι για μένα σημαίνει τα πάντα, αλλά πάνω απ’ όλα είναι ο χώρος της απόλυτης ελευθερίας, έκφρασης και έκθεσης. Όσο για το χειροκρότημα, το βλέπω ως μια επιβεβαίωση της κοινής εμπειρίας που είχα με το κοινό και ως μια στιγμή σύνδεσης μαζί του.

Τι σας έκανε να συμμετέχετε στην παράσταση «Το μπάνιο» & ποιος είναι ο ρόλος σας σε αυτή;

Η πρόταση του Μαξίμ Σπηλιώτη Γκοντορόζα ήταν πολύ δελεαστική. Το ίδιο το έργο του Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι είναι ένα ιδιαίτερο και έξυπνο κείμενο, αλλά η συγκεκριμένη διασκευή που το μεταφέρει στην Ελλάδα του σήμερα με κέρδισε αμέσως. Στην παράσταση ο κύριος ρόλος από τους τρεις που ενσαρκώνω είναι αυτός του κυρίου Πρόεδρου του επικεφαλής της δημόσιας υπηρεσίας. Ο Πρόεδρος, αυτή η γκροτέσκα πολιτική καρικατούρα, είναι η ίδια η προσωποποίηση της γραφειοκρατίας, ένας άνθρωπος βαθιά βολεμένος που ζει μέσα σε έναν κόσμο γεμάτο υπογραφές, αιτήσεις, επιδοτήσεις και ανούσιες επιτροπές. Το μόνο που τον νοιάζει είναι να διαφυλάξει την καρέκλα του, την εξουσία του και πάνω απ’ όλα την εικόνα του, αδιαφορώντας πλήρως για την ουσία.

Τι το διαφορετικό κατά τη γνώμη σας έχει αυτή η παράσταση, που την κάνει να ξεχωρίζει;

Ξεχωρίζει για την ιδιαίτερη θεατρική της γλώσσα και ενέργεια. Ο Μαξίμ έχει παντρέψει με μοναδικό τρόπο το σωματικό θέατρο με στοιχεία από τους Σκομορόχ (Скоморохи) της σλαβικής θεατρικής παράδοσης που σατίριζαν την εξουσία. Δεν πρόκειται για μια στατική κωμωδία λόγου. Το ιδιαίτερο στοιχείο της είναι ο τρόπος που μεταμορφώνει τον πολιτικό λόγο του Μαγιακόφσκι σε μια ζωντανή, τρισδιάστατη καρικατούρα.

Ταυτίζεται η φιλοσοφία της παράστασης με το σήμερα; Θα μπορούσε να ήταν μια έκφραση της καθημερινότητάς μας;

Απολύτως, και αυτό είναι και το πιο σουρεαλιστικό και αξιοσημείωτο ταυτόχρονα. Ο Μαγιακόφσκι έγραψε το Μπάνιο πριν σχεδόν 100 χρόνια, το 1929,κι όμως περιγράφει με τέτοια ακρίβεια της ίδιες θα έλεγε κανείς σημερινές παθογένειες, όπου το παράλογο θεωρείται λογικό, η διαφθορά αξίωμα και η ευθύνη είτε γίνεται «προσωπική», είτε μεταφέρεται από γραφείο σε γραφείο, μέχρι να χαθεί.

Ποιο μήνυμα – κάλεσμα, θα «στέλνατε» σ’ έναν υποψήφιο θεατή ώστε να δει την παράσταση;

Θα του/της έλεγα να έρθει στο Θέατρο Αλκμήνη έτοιμος/η/ο για μια καθαρτική, γεμάτη ενέργεια θεατρική εμπειρία 70 λεπτών. «Το Μπάνιο» είναι μια πρόσκληση να σηκώσουμε έναν καθρέπτη στην σημερινή κοινωνία, να γελάσουμε με τις καρικατούρες της εξουσίας και το βόλεμα, αλλά και ταυτόχρονα μια πρόσκληση για να σκεφτούμε.

Θα σας δούμε και κάπου αλλού φέτος; Ποια είναι τα «άμεσα» σχέδιά σας;

Αυτή την περίοδο όλη μου η ενέργεια είναι δοσμένη στο «Μπάνιο», καθώς η παράσταση μόλις ξεκίνησε τις παραστάσεις της. Παράλληλα, βρίσκομαι σε συζητήσεις και προετοιμασία για κάποια επόμενα καλλιτεχνικά βήματα, τόσο στο θέατρο όσο και σε οπτικοακουστικά πρότζεκτ, τα οποία θα ανακοινωθούν σύντομα. Προς το παρόν, σας περιμένω κάθε Δευτέρα στην Intermedia σκηνή του Αλκμήνη

Για τον aylogyros news και τον Παύλο Ανδριά