Μητέρα. Μια λέξη που δεν χωράει σε κανένα λεξικό, γιατί δεν είναι ρόλος, δεν είναι καθήκον, δεν είναι «λειτούργημα», όπως συχνά λέμε με μια δόση μεγαλοστομίας, γιατί η μητέρα είναι πρώτα απ’ όλα, άνθρωπος.
Είναι η γυναίκα που κουράζεται, που αμφιβάλλει, που προβληματίζεται που φοβάται, που κάποιες νύχτες κλαίει χωρίς να την βλέπει κανείς, που χάνει την υπομονή της, που λέει κι εκείνη «όχι, άντε τώρα, δεν μπορώ άλλο». Που είχε όνειρα πριν γίνει μητέρα, που κάποια από αυτά ίσως τ’ άφησε στην άκρη, χωρίς να το μετανιώσει ποτέ, μα ούτε και να τα ξεχάσει εντελώς.
Κι όμως, μέσα σε αυτή την τόσο γήινη, τόσο πραγματική, τόσο εύθραυστη ύπαρξη, ανθίζει κάτι που μοιάζει με θαύμα: η ανιδιοτελής αγάπη.
Αγάπη που δεν περιμένει ανταπόδοση, που δεν κρατάει σκορ, που δεν λέει «σου έδωσα τόσα, τώρα δώσε κι εσύ τόσα ή άλλα τόσα». Αγάπη που ξυπνάει μαζί της τα ξημερώματα, που σκύβει πάνω από μία έστω και άδεια κούνια, που αγρυπνάει με έναν πυρετό, ένα βήχα, μια αδιαθεσία, που διαβάζει το ίδιο παραμύθι εκατό φορές, που απλώνεται σαν προστατευτική σκιά κάθε φορά που ο κόσμος γίνεται άγριος.
Η αγάπη της μάνας δείχνει το μεγαλείο της ψυχής της που δεν βρίσκεται σε ηρωικές πράξεις, αλλά υπάρχει και εκδηλώνεται στη λεπτομέρεια. Στο χέρι εκείνο που σκεπάζει με το σεντόνι το κορμί του παιδιού της το βράδυ, στο τηλεφώνημα που κάνει «για να ακούσει τη φωνή του», στην ήσυχη δύναμη που δίνει το τελευταίο κομμάτι φαγητό από το πιάτο της χωρίς καν να το συζητήσει, που αντέχει τη δική της κούραση για να σηκώσει τη δική του.
Όμως, ας μην ξεχνάμε πως η μητρότητα δεν είναι προορισμός για όλες τις γυναίκες, μιας και υπάρχουν γυναίκες που δεν γίνονται μητέρες – κι αυτό δεν μειώνει σε τίποτα την ταυτότητά τους. Υπάρχουν μητέρες που μεγάλωσαν παιδιά χωρίς να τα γέννησαν. Υπάρχουν μητέρες που έφυγαν νωρίς. Υπάρχουν παιδιά που μεγάλωσαν χωρίς μητέρα. Η Ημέρα της Μητέρας, λοιπόν, ας είναι μια μέρα χωρίς αποκλεισμούς. Μια μέρα που τιμάμε κάθε μορφή φροντίδας, κάθε αγκαλιά που στάθηκε καταφύγιο, κάθε γυναίκα που έδωσε αγάπη χωρίς όρους.
Έτσι, αν έχεις την τύχη και είναι στη ζωή, μην αναλώνεσαι σε ποσταρίσματα και φωτογραφίες του χθες στα social media και στιχάκια εντυπωσιασμού και φανταχτερές ανθοδέσμες. Πάρε τηλέφωνο και άκου την ανάσα της. Πες της κάτι αληθινό, κάτι που θυμάσαι από το μεγαλείο της αγάπης που σου πρόσφερε, πες της ένα: «Σ’ ευχαριστώ».
Κι αν δεν είναι πια εδώ, να ξέρεις πως το μεγαλείο της δεν έφυγε ποτέ, γιατί το κουβαλάς μέσα σου. Στην αγάπη που δίνεις, στην υπομονή που μαθαίνεις, στον τρόπο που ξαφνικά αγκαλιάζεις λίγο πιο σφιχτά, κάθε φορά που γίνεσαι εσύ η αγκαλιά για κάποιον άλλον, εκείνη ζει.
Χρόνια πολλά με τρυφερότητα και σεβασμό στην μητέρα, τον πρώτο άνθρωπο που μάθαμε ν’ αγαπάμε χωρίς να ξέρουμε ακόμα τι σημαίνει αγάπη, σ’ εκείνη που δεν είναι τέλεια, αλλά είναι ΜΟΝΑΔΙΚΗ.
Παύλος Ανδριάς