Δεν είναι υπερήρωες. Είναι άνθρωποι που κουράζονται, στεναχωριούνται και που κάποιες φορές αμφιβάλλουν. Είναι αυτοί που κάθε πρωί και κάθε βράδυ και κάθε νυχτερινή βάρδια σηκώνονται, φορούν τη στολή τους και μπαίνουν σε έναν χώρο όπου η ζωή συναντά τον πόνο, η ελπίδα τον φόβο και η δύναμη το απόλυτο όριο. Αυτοί είναι οι νοσηλευτές και οι νοσηλεύτριες, οι άνθρωποι της πρώτης γραμμής κάθε συστήματος Υγείας.

Η σημερινή ημέρα είναι δική τους. Όχι για να γίνουν ήρωες εφημερίδων, αλλά για να τους θυμηθούμε όπως πραγματικά είναι: άνθρωποι που διάλεξαν να προσφέρουν, συχνά με λίγα λόγια, με λιγότερα χρήματα και με πολλές ελλείψεις. Άνθρωποι που έμειναν όρθιοι όταν η κοινωνία χρειαζόταν στήριγμα, που κράτησαν το χέρι κάποιου που φοβόταν, που του χαμογέλασαν για να του απαλύνουν τον πόνο, που άκουσαν όσα κανείς άλλος δεν θα μπορούσε ν’ ακούσει.

Η Διεθνής Ημέρα Νοσηλευτών δεν είναι μια τυπική γιορτή. Είναι μια υπόκλιση. Μια σιωπηλή υπόσχεση ότι δεν θα ξεχάσουμε τα όσα καθημερινά μας προσφέρουν. Σήμερα, ας τους δούμε στα μάτια και ας τους πούμε ένα αληθινό «σ’ ευχαριστώ».

Τους χρωστάμε σεβασμό, τους χρωστάμε καλύτερες συνθήκες, τους χρωστάμε πάνω απ’ όλα την ανθρωπιά, που εκείνοι δίνουν απλόχερα σε μας, κάθε μέρα.

Χρόνια πολλά στους ανθρώπους που ησυχάζουν τον πόνο…

Παύλος Ανδριάς