Ο Νικόλαος Ζήσου από την θεατρική παράσταση «Το μπάνιο» στον aylogyros news

Κουβέντα στην «αυλή» μας, με τον ηθοποιό Νικόλαο Ζήσου, με αφορμή τη συμμετοχή του στην κωμωδία «Το μπάνιο» σε σκηνοθεσία του Μαξίμ Σπηλιώτη Γκοντορόζα, στο Θέατρο Αλκμήνη

Ξεκινώντας την κουβέντα μας, θα ήθελα να πάμε μερικά χρόνια πίσω και να σας ρωτήσω, τι ήταν αυτό που σας ώθησε ν’ ασχοληθείτε με την υποκριτική.

Πιστεύω ότι λόγος ενασχόλησης μου με την υποκριτική έχει να κάνει με τα πρότυπα μου που ήταν συνήθως κωμικά. Έβλεπα το Jim Carey να έχει στις ταινίες του απίστευτο χιούμορ, ελευθερία και τέτοια εκφραστικότητα μαζί, πως συνδύαζε τη σωματικότητα και το λόγο του, που μου δημιούργησε την αίσθηση ότι θα ήθελα να είμαι μέρος αυτής της περίεργης «εξερεύνησης». Είναι τόσο ιδιαίτερος και ξεχωριστός σε αυτό που κάνει που αμέσως θες να γίνεις μέρος του σύμπαντος του. Και κάπου εκεί ξεκίνησε αυτή η σκέψη που αργότερα με οδήγησε στη μέχρι τώρα διαδρομή μου.

Τι σημαίνει η λέξη «σανίδι» για εσάς και πόσο αγγίζει τον ψυχισμό σας το «χειροκρότημα» του θεατή;

Η λέξη σανίδι για μένα σημαίνει χώρος έκφρασης και δημιουργίας. Νιώθω ωραία όταν οι θεατές δίνουν ένα δυνατό χειροκρότημα. Αν όμως οι θεατές δεν χειροκροτούν είναι σημάδι πως πρέπει να εξελιχθείς ή να παρουσιάσεις κάπως διαφορετικά αυτό που έχεις δημιουργήσει.

Τι σας έκανε να συμμετέχετε στην παράσταση «Το μπάνιο» & ποιος είναι ο ρόλος σας σε αυτή;

Αυτό που με γοήτευσε εξαρχής και με έκανε να θέλω να γίνω μέρος της παράστασης το «Μπάνιο» είναι η διαχρονικότητα και η καυστική οξύτητα του κειμένου του Μαγιακόφσκι καθώς και η φιλία μου με την ομάδα που συνεργαστήκαμε. Στην παράσταση ενσαρκώνω τον Σκηνοθέτη και τον Ποδηλάτη. Αυτός ο διπλός ρόλος έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον, καθώς και οι δύο χαρακτήρες λειτουργούν με τον δικό τους τρόπο ως “γρανάζια” ή σχολιαστές μέσα σε αυτό το σουρεαλιστικό, γκροτέσκο σύμπαν. Ο Σκηνοθέτης φέρει τη δική του οπτική για την αναπαράσταση της πραγματικότητας, ενώ ο Ποδηλάτης προσθέτει μια σχεδόν φουτουριστική, κινητική ενέργεια στην προσπάθεια των ηρώων να επικοινωνήσουν με το μέλλον. Είναι δύο ρόλοι που απαιτούν σωματικότητα, απόλυτο συγχρονισμό καθώς μας επιτρέπουν να ισορροπούμε ανάμεσα στο κωμικό και το βαθιά κοινωνικό στοιχείο.

Τι το διαφορετικό κατά τη γνώμη σας έχει αυτή η παράσταση, που την κάνει να ξεχωρίζει;

Το έργο αν και γράφτηκε το 1929, η μεταφορά του στην Ελλάδα του σήμερα αναδεικνύει με απίστευτο χιούμορ και ρυθμό τις γραφειοκρατικές αγκυλώσεις, την αναξιοκρατία και τη σύγκρουση των οραματιστών με ένα δυσκίνητο σύστημα. Η σκηνοθετική προσέγγιση, που παντρεύει το σωματικό θέατρο με τη σλαβική παράδοση των “σκαμαρόχ”, προσφέρει μια ενδιαφέρουσα υποκριτική πρόκληση. Είναι μια ιστορικά σημαντική παράσταση που η μεταφορά της στο σήμερα και η σκηνοθετική ματιά του Μαξιμ με κέντρισε στο να εξερευνήσω αυτό το ιδιαίτερο σύμπαν στο σήμερα.

Η παράσταση του Μαξίμ είναι ένα συμπυκνωμένο θεατρικό «σφηνάκι» που σε παρασύρει στον ρυθμό του, σε κάνει να γελάσεις με το παράλογο της καθημερινότητάς μας και σε αφήνει με μια έντονη επιθυμία για σκέψη και δράση. Επίσης δίνει τεράστια έμφαση στη δημιουργική χρήση του φωτός. Το φως δεν χρησιμοποιείται απλώς για να βλέπουμε τους ηθοποιούς, αλλά λειτουργεί ως σκηνογραφικό εργαλεία που διαμορφώνει τον χώρο, απομονώνει τους γραφειοκράτες και δίνει σάρκα και οστά στην ενεργοποίηση της χρονομηχανής, εντείνοντας τη φουτουριστική και ονειρική ατμόσφαιρα του έργου.

Ταυτίζεται η φιλοσοφία της παράστασης με το σήμερα;

Αντί για τη σοβιετική Μόσχα της δεκαετίας του ’20, η διασκευή τοποθετεί τη δράση στην Ελλάδα του σήμερα. Ο ιδεαλιστής Επιστήμονας έρχεται αντιμέτωπος με έναν απόλυτα γνώριμο σε εμάς γραφειοκρατικό μηχανισμό. Ο «κύριος Πρόεδρος» που τον εμποδίζει είναι ο κλασικός, πομπώδης σύγχρονος παράγοντας που νοιάζεται μόνο για την καρέκλα, την κοινωνική του θέση και την εικόνα του, περιτριγυρισμένος από αυλικούς και ατελείωτες επιτροπές. Αυτή η άμεση σύνδεση κάνει τη σάτιρα να χτυπάει «κόκκινο» για τον Έλληνα θεατή.

Ναι, «Το Μπάνιο» εκφράζει απόλυτα την καθημερινότητα του σήμερα, καθώς ο πυρήνας της σάτιρας του Μαγιακόφσκι δεν αφορούσε απλώς ένα πρόσκαιρο πολιτικό καθεστώς, αλλά μια διαχρονική ανθρώπινη και συστημική ασθένεια: τη σύγκρουση της ζωντανής δημιουργικότητας με την ξύλινη, γραφειοκρατική εξουσία.

Αν μεταφέρουμε το έργο στον 21ο αιώνα, οι παραλληλισμοί με τη σημερινή μας καθημερινότητα είναι εντυπωσιακοί.

Και στο σήμερα, βλέπουμε τους εαυτούς μας να παλεύουν καθημερινά με τις ίδιες «δυσλειτουργίες». Γι’ αυτό «Το Μπάνιο» δεν είναι ένα ιστορικό μουσειακό κομμάτι, αλλά ένας καθρέφτης της σύγχρονης κοινωνίας.

Ναι ταυτίζεται θεωρώ απόλυτα διότι στο σήμερα έχουμε τον εγκλωβισμό του πολίτη σε έναν απρόσωπο ψηφιακό και κρατικό λαβύρινθο. Επίσης η χρήση σύγχρονης εταιρικής ορολογίας ως προπέτασμα καπνού για την κάλυψη της αδράνειας και την αδυναμία των θεσμών να διαχειριστούν τις ραγδαίες τεχνολογικές και κοινωνικές εξελίξεις (όπως η Τεχνητή Νοημοσύνη). Τελικά, το έργο λειτουργεί ως ένας μεγεθυντικός φακός του τότε καθώς και του τώρα…

Ποιο μήνυμα – κάλεσμα, θα «στέλνατε» σ’ έναν υποψήφιο θεατή ώστε να δει την παράσταση;

Είναι ένα δημόσιο, καθαρτήριο «λούσιμο» της γραφειοκρατίας, της υποκρισίας και της αλαζονείας της εξουσίας.

Έλα να δεις τον κόσμο μέσα από τον «μεγεθυντικό φακό» του Μαγιακόφσκι. Έλα να γελάσεις με αυτούς που προσπαθούν να βάλουν σε καλούπια τα όνειρά σου και να δεις πώς η ιστορία, στο τέλος, τους πετάει στα σκουπίδια. «Η μηχανή του χρόνου ενεργοποιείται». Οι δημιουργοί, οι οραματιστές και οι ανήσυχοι άνθρωποι επιβιβάζονται για το αύριο. Οι γραφειοκράτες μένουν πίσω. Εσύ, σε ποια πλευρά θα είσαι;

Θα σας δούμε και κάπου αλλού φέτος; Ποια είναι τα «άμεσα» σχέδιά σας;

Συμμετέχω και σε άλλες δύο παραστάσεις όμως αυτό το μήνα θα βρίσκομαι στο Δημοτικό θέατρο του Πειραιά για την παράσταση « Οι τυφλοί των ορυχείων» ένα Ρουμάνικο έργο σε σκηνοθεσία της Μόνικα Βουδούρη.

Σας ευχαριστώ πολύ για την όμορφη κουβέντα.

Για τον aylogyros news και τον Παύλο Ανδριά

Περισσότερα από το σημειωματάριο

Γιώργος Δούκας: «ΙΧΩΡ – Το Αίμα των Θεών»… Εκεί όπου οι θεοί συναντούν τη μοίρα των ανθρώπων!

Κάποιες ιστορίες δεν γεννιούνται απλώς από τη φαντασία. Ξεκινούν από ένα ερώτημα, μια αναζήτηση, μια βαθιά ανάγκη να ταξιδέψει κανείς πίσω στον χρόνο και να

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο »

Ιστορίες, άνθρωποι, λέξεις.