Η Λένα Παπαρρηγοπούλου δεν γράφει για την αρρώστια όπως την ξέρουμε. Γράφει γι’ αυτό το βαρύ συναίσθημα που κουβαλάμε όταν ζούμε μια ζωή που δεν μας χωράει. Όταν χαμογελάμε, ενώ μέσα μας πονάμε. Όταν λέμε «όλα καλά» κι όμως δεν είναι.
Το βιβλίο αυτό είναι σαν ένας καλός φίλος που κάθεται δίπλα σου και σου λέει: «Έλα, μίλα μου. Δε θα σε κρίνω».
Δεν έχει μεγάλες λέξεις, δεν έχει έτοιμες συνταγές. Έχει απλές αλήθειες. Σε κάνει να σταματήσεις, να πάρεις ανάσα και να αναρωτηθείς: Για ποιον ζω; Για μένα ή για τους άλλους;
Δεν διαβάζεται όλο με τη μία. Θα σταματήσεις. Θα κλάψεις ίσως. Θα νιώσεις ενοχές. Και μετά, σιγά σιγά, θα νιώσεις ελαφρύτερη.
Γιατί αυτό σου χαρίζει: ελπίδα. Την ελπίδα ότι δεν είναι αργά. Ότι μπορείς να αλλάξεις. Ότι η δύναμη για μια νέα αρχή κρύβεται μέσα στην ίδια την «αρρώστια» σου.
Ένα βιβλίο θα είναι δίπλα σου, σαν θείο φως…
Το προτείνω από καρδιάς.
Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις ΚΑΚΤΟΣ
Παύλος Ανδριάς
Δημοσιογράφος – Συγγραφέας
