Θέμα των ημερών ο Βασίλης Μπισμπίκης, απ’ όποια πλευρά κι αν το δει ο καθένας από εμάς… με την ιστορία με το αυτοκίνητο που οδηγούσε και τα όσα ακολούθησαν!
Το αν είχε δίκιο ή άδικο, υπάρχουν όργανα για να το κρίνουν! Το σίγουρο όμως είναι ένα: όταν πιάνεις το τιμόνι, οφείλεις να είναι τυπικός και άριστος στη συμπεριφορά σου. Πρώτα απέναντι στον ίδιο σου τον εαυτό και μετά απέναντι σε όλη την κοινωνία, απέναντι σε όποιον βρεθεί στο διάβα σου!
Βέβαια, θα μου πείτε: το αυτοκίνητο οδηγεί τον άνθρωπο ή ο άνθρωπος το αυτοκίνητο; Το δεύτερο φυσικά θα απαντήσει ο κάθε σώφρων και νοήμων άνθρωπος, αυτός που αν του ζητήσουμε να μας μιλήσει για μια εμπειρία του που έχει σχέση με τον «κακό» Έλληνα οδηγό και τη συμπεριφορά του, θ’ αρχίσει και τελειωμό δεν θα έχει… μιας και είναι πολλές οι περιπτώσεις εκείνες που ο «κακός» Έλληνας οδηγός, είναι κάτι παραπάνω από απλός οδηγός. Είναι καλλιτέχνης, είναι performer, είναι… ο φιλόσοφος της ασφάλτου.
Είναι αυτός που: Ο δρόμος του ανήκει…
Δεν υπάρχει «δημόσιος δρόμος»! Όχι. Είναι «Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΟΥ», που άμα τολμήσεις και περάσεις από μπροστά του, χάθηκες!
Αν τώρα είσαι τόσο θρασύς και τολμήσεις να υψώσεις τον τόνο της φωνής σου και του μιλήσεις για να του πεις: «μα φίλε, εδώ είναι διπλή γραμμή», θ’ ακούσεις ότι γαλλικό δεν έχεις ακούσει σ’ όλη σου τη ζωή, μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου και θα εισπράξεις μια ντουζίνα ανέπαφα φάσκελα!
Το STOP γι’ αυτόν είναι πρόκληση, όπως και το Κόκκινο φανάρι, αφού έχει ως δεδομένο το ότι: «Άμα το περάσω πρώτος, κέρδισα».
Η δε Διάβαση πεζών, είναι κάτι που τον εκνευρίζει αφάνταστα, καθώς γι’ αυτόν είναι ένα σχέδιο που δημιούργησαν κάποιοι ανεγκέφαλοι, για να του χαλάσουν τη μαγεία του ελεύθερου παρκαρίσματος, να του περιορίσουν την πίστα του!
Μιας και είπα για παρκάρισμα, μην ξεχνάμε το πιο βασικό! Για τον «κακό» Έλληνα οδηγό, το παρκάρισμα είναι η απόλυτη τέχνη, είναι η ιδεολογία του, είναι όλο του το ΕΙΝΑΙ.
Ο «κακό» Έλληνα οδηγός, παρκάρει ΟΠΟΥΔΗΠΟΤΕ. Σε πεζοδρόμιο; ΝΑΙ. Σε ράμπα ΑΜΕΑ; ΝΑΙ. Στη μέση του δρόμου; ΝΑΙ… αφού για δυο λεπτάκια σου λέει είναι για να πάρει καφέ, άσχετα αν βγαίνει με μια σακούλα ψώνια, βρίζοντας τον ηλίθιο που είχε παρκάρει πάνω στο πεζοδρόμιο και τον ανάγκασε να κάνει κύκλο!
Η κόρνα επίσης για τον «κακό» Έλληνα οδηγό είναι το εθνικό του όργανο!
Καθυστερεί το φανάρι; Κόρνα. Υπάρχει μποτιλιάρισμα; Κόρνα. Περνάει γιαγιά τον δρόμο; Κόρνα. Ξύπνησε στραβά το πρωί; Κόρνα πάλι. Είναι η καλημέρα, η καλησπέρα, η διαστροφή του!!!
Για να μην πούμε για το άλλο του κουσούρι: το κινητό, το σκουλαρίκι στ’ αφτί, καθ’ όλη τη διάρκεια της διαδρομής του… με την σχετική λογοδιάρροια και όποιον πάρει ο χάρος. Αυτός θα κλάψει;
Έτσι, αν θέλουμε να δώσουμε το στίγμα του «κακού» Έλληνα οδηγού, αβίαστα θα μπορούσαμε να τον χαρακτηρίσουμε ως έναν stand-up κωμικό της καθημερινότητας… μόνο που το αστείο αυτό, το πληρώνουμε εμείς με τα νεύρα μας και πολλές φορές με τη ζωή μας.
Προσοχή λοιπόν και αν μπορούμε, ας προσπαθήσουμε να πούμε μια κουβέντα σ’ αυτούς τους ανθρώπους, καθώς είναι ένας από εμάς! Μπορεί να είναι ο φίλος μας, η φίλη μας, το αμόρε μας, ο συνάδελφός μας, ο συγγενής μας, ο γείτονάς μας, ο οποιοσδήποτε… εμείς, σε μια κακή φάση της ζωής μας.
ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΤΗ ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ…
Παύλος Ανδριάς