«…ποτέ μη θες, φεγγάρι μου ανθρώπους να γνωρίσεις γιατί τα βάσανα της γης και συ θα τ’ αποκτήσεις…» …γράφει ο Πάνος Καραβίδας κάπου στην αρχή

Όταν το παρόν συγκρούεται με το παρελθόν, ο συγγραφέας τρίβει τα χέρια του με ικανοποίηση… μιας και ξέρει ότι έχει άφθονο υλικό για να γράψει

Γυρίζοντας το χρόνο πίσω, στη δεκαετία του ’60, η συγγραφέας μας φέρνει μπροστά σε μια «ιστορία» προσώπων και καταστάσεων… υποταγής, εξάρτισης, έρωτα και πάθους. Τίποτα

Με αυτόν τον τίτλο έρχεται η Φωτεινή Αζαμοπούλου, να μας μεταφέρει σε έναν σύμπλεγμα από μονοπάτια, που το καθένα αν το διαβείς… θα δεις ότι

Λένε πως ένα καλό βιβλίο, για να έχει επιτυχία, πρέπει να είναι αληθινό… και δεν έχω λόγο να διαφωνήσω, από τη στιγμή που στα χέρια

«Εγώ φταίω… εγώ φταίω… κάποια κατάρα… Πριν πεθάνει, με καταράστηκε…» γράφει σε κάποιο σημείο του βιβλίου της η Ελένη Κοτσοβόλου, αφήνοντας γύρω της ένα αίσθημα